Τουρκία: Ο μεγάλος χαμένος της συριακής κρίσης

Της Χριστίνας Σ. Φλάσκου٭

Το παρόν κείμενο αποτελεί συνέχεια της Αναφοράς με τίτλο «Τουρκία και ΣυριακήΚρίση». Η συγκεκριμένη Αναφορά, η οποία έγινε υπό τη σκέπη του Ινστιτούτου Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ) και δημοσιεύθηκε στην αντίστοιχη ιστοσελίδα, πραγματοποιήθηκε υπό την επίβλεψη του Διευθυντή και Καθηγητή κ. Χαράλαμπου Τσαρδανίδη με Κεντρική Ερευνήτρια τη Χριστίνα Σ. Φλάσκου.

Οι επιλογές της Τουρκικής ηγεσίας στη Συριακή κρίση, σε συνδυασμό και με τις εξελίξεις στην Αίγυπτο, έχουν οδηγήσει την Τουρκική εξωτερική πολιτική σε αδιέξοδο, αποκαλύπτοντας την τρωτότητα της πολιτικής περί ʺμηδενικών προβλημάτωνʺ και μετατρέποντάς την σε πολιτική των ʺμηδενικών φίλωνʺ.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα των ανωτέρω είναι η διακοπή των σχέσεων της Τουρκίας με το ʺφίλοʺ  και σύμμαχό της Assad και η μετατροπή της Αιγύπτου από ʺστρατηγικό εταίροʺ σε ʺανταγωνίστρια δύναμηʺ, λόγω της εχθρικής στάσης της Τουρκικής κυβέρνησης έναντι των πρόσφατων εξελίξεων στη χώρα αυτή. Επιπρόσθετα, επισημαίνονται η άμεση αντίδραση και οι σκληροί χαρακτηρισμοί του Λευκού Οίκου για τις δηλώσεις Erdoğan, περί ύπαρξης αποδείξεων για υποκίνηση και υποστήριξη του στρατιωτικού πραξικοπήματος της Αιγύπτου από το Ισραήλ, καθώς και η ανταλλαγή σκληρών δηλώσεων μεταξύ του Erdoğan και του υποστηρικτή της νέας Αιγυπτιακής εξουσίας, Βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας Abdullah.

Ο πόλεμος που μας απειλεί δεν είναι ένας ακόμη περιφερειακός πόλεμος...

Οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ είναι έτοιμοι να βομβαρδίσουν την Συρία. Ο λόγος; Ανθρωπιστικός! Η υποκρισία στο απόγειο της. Το παραμύθι έχει ως εξής: το καθεστώς Άσαντ στη Συρία επιτέθηκε με δηλητηριώδη αέρια σε περιοχές αμάχων που ελέγχονται από τους «αντικαθεστωτικούς αντάρτες» με αποτέλεσμα χίλιοι και πάνω νεκροί. Το παραμύθι έχει δυο πηγές. Τους «αντικαθεστωτικούς αντάρτες» και τις στρατιωτικές αρχές του Ισραήλ (βλέπε Μοσάντ).

 Στημένη προβοκάτσια εξαρχής…

Κανείς ανεξάρτητος παρατηρητής δεν επιβεβαιώνει το συμβάν και κυρίως ότι προέρχεται από ενέργεια των δυνάμεων του καθεστώτος Άσαντ. Δεν έχει καμιά σημασία. Οι εκπρόσωποι της Ουάσινγκτον, του Λονδίνου και του Παρισιού βγαίνουν σχεδόν ταυτόχρονα και χωρίς να χάσουν χρόνο δηλώνουν ότι η εμπλοκή της κυβέρνησης Άσαντ είναι «αδιαμφισβήτητη» και ότι οι κυβερνήσεις τους είναι έτοιμες να βομβαρδίσουν εγκαταστάσεις με χημικά όπλα των Συριακών ενόπλων δυνάμεων. Από εκεί και πέρα ανέλαβαν τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης διεθνώς.

Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Τουρκία από τη Συριακή κρίση και η στάση της (Β' ΜΕΡΟΣ)

Της Χριστίνας Σ. Φλάσκου*
Το παρόν κείμενο αποτελεί προδημοσίευση της Αναφοράς με τίτλο «Τουρκία και Συριακή Κρίση». Η συγκεκριμένη αναφορά, η οποία γίνεται υπό τη σκέπη του Ινστιτούτου Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ) και θα δημοσιευθεί στην αντίστοιχη ιστοσελίδα, πραγματοποιήθηκε υπό την επίβλεψη του Διευθυντή και Καθηγητή, κ. Χαράλαμπου Τσαρδανίδη, ενώ Κεντρική Ερευνήτρια είναι η Χριστίνα Σ. Φλάσκου με Βοηθούς Ερευνητές τους Ε. Γκρέκου, Ν. Καραβασίλης και E. Ünal.

Β’ ΜΕΡΟΣ   (Διαβάστε ΕΔΩ το πρώτο μέρος)
Η κρίση στη Συρία έχει αποδεσμεύσει δυναμικές που θέτουν σε κίνδυνο τη σταθερότητα και την ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής. Ιδιαίτερα για την Τουρκία, οι προκλήσεις και οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν από την παράταση της Συριακής κρίσης είναι
• Η αναζωπύρωση του Κουρδικού ζητήματος. Ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία και η απόσυρση των Συριακών στρατευμάτων από τις Κουρδικές περιοχές, έχει προκαλέσει ένα κενό ασφαλείας στη Βόρεια Συρία, που τείνουν να καλύψουν οι Κούρδοι της περιοχής.

PGS: "Μεγάλες δυνατότητες" για υδρογονάνθρακες σε Ιόνιο και Κρήτη

"Δεδομένων των πολλά υποσχόμενων περιοχών της Μεσογείου και του ενθουσιασμού που επικρατεί, οι θαλάσσιες περιοχές του Ιονίου και νότια της Κρήτης που θα παραχωρηθούν για έρευνες υδρογονανθράκων, δείχνουν να έχουν μεγάλες δυνατότητες".
Αυτό αναφέρει σε σημερινή ανακοίνωση η νορβηγική εταιρία PGS, που διεξήγαγε τις σεισμικές έρευνες στις συγκεκριμένες περιοχές και διαθέτει, όπως ανακοίνωσε χθες και το ΥΠΕΚΑ, στους ενδιαφερόμενους τα πρώτα (fast track) συμπεράσματα από την αξιολόγηση των δεδομένων που προέκυψαν από τις έρευνες.

Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Τουρκία από τη συριακή κρίση και η στάσης της. (Α' ΜΕΡΟΣ)

Της Χριστίνας Σ. Φλάσκου*
Το παρόν κείμενο αποτελεί προδημοσίευση της Αναφοράς με τίτλο «Τουρκία και Συριακή Κρίση». Η συγκεκριμένη αναφορά, η οποία γίνεται υπό τη σκέπη του Ινστιτούτου Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ) και θα δημοσιευθεί στην αντίστοιχη ιστοσελίδα, πραγματοποιήθηκε υπό την επίβλεψη του Διευθυντή και Καθηγητή, κ. Χαράλαμπου Τσαρδανίδη, ενώ Κεντρική Ερευνήτρια είναι η Χριστίνα Σ. Φλάσκου με Βοηθούς Ερευνητές τους Ε. Γκρέκου, Ν. Καραβασίλης και E. Ünal.
Α’ ΜΕΡΟΣ
Οι παρατεινόμενες αιματηρές συγκρούσεις στη Συρία και η προσπάθεια προώθησης των αντικρουόμενων συμφερόντων των τοπικών, περιφερειακών και πανίσχυρων διεθνών κέντρων εξουσίας, επιτείνουν την αβεβαιότητα των γεωπολιτικών εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή. Μία, όμως, πιο ενδελεχής εξέταση αυτών των εξελίξεων, αναδεικνύει τις προκλήσεις (ευκαιρίες και κινδύνους) που αναδύονται για την Τουρκία και επεξηγεί τη στάση της έναντι της Συριακής κρίσης.
Επιγραμματικά, οι ευκαιρίες που παρουσιάστηκαν για την Τουρκία από την "Αραβική Άνοιξη" και ιδιαίτερα από τη Συριακή κρίση, είναι

ΤΟΥΡΚΙΑ: ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΜ Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑΣ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ;

Της Χριστίνας Σ. Φλάσκου*

Με αφορμή τα γεγονότα της πλατείας Taksim θα πρέπει να εξεταστούν ορισμένες επιλογές και πρακτικές στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική του Τούρκου Πρωθυπουργού Recep Tayyip Erdoğan που, απ’ ότι φαίνεται, όχι μόνο πλήττουν την εικόνα του στο εσωτερικό και εξωτερικό, αλλά θέτουν και υπό αμφισβήτηση την πολιτική του.

Η Συριακή κρίση εξακολουθεί να παραμένει ένα μεγάλο πρόβλημα για την Τουρκία, εγκλωβίζοντάς την όλο και περισσότερο στις επιλογές της και σε μια καταρρέουσα νέο-Οθωμανική εξωτερική πολιτική περί "μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες".

"Βυθίσατε τους Τούρκους" ,λένε αλλά η Ελλάδα μπορεί να τους κρατήσει στα λιμάνια τους

Του ΠΑΡΙ ΚΑΡΒΟΥΝΟΠΟΥΛΟΥ
Η επτάωρη “βόλτα” της τουρκικής πυραυλακάτου στο Αιγαίο και εντός χωρικών υδάτων έρχεται  να προστεθεί στην επίδειξη ισχύος με την  τουρκική άσκηση Ντενίς Γκορντού στο Αιγαίο. Κατά τη διάρκεια της οποίας ο τουρκικός στόλος είχε διαρκώς απέναντί του 19 πολεμικά πλοία του Στόλου μας. Κι αυτό προκάλεσε ένταση και νευρικότητα στην Άγκυρα που προχώρησε στην απροκάλυπτη πρόκληση με την πυραυλάκατο.
Όχι δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αγνοηθεί η πρόκληση αλλά και το “αίσθημα υπεροχής” που όπως σωστά επεσήμανε στην συνέντευξή του ο πρώην Α/ΓΕΝ Κοσμάς Χρηστίδης επιχειρούν να “χτίσουν” οι Τούρκοι με την παρουσία πλοίων τους στα ανοιχτά της Αττικής. Και είναι απολύτως λογικό να αγανακτεί η ελληνική κοινή γνώμη με τέτοιου είδους προκλήσεις που δείχνουν ,το λιγότερο αλαζονεία . Η οποία ποτέ δεν λείπει από την Άγκυρα.
Αναμενόμενες οι απόψεις που θέλουν πιο σκληρή αντιμετώπιση τέτοιου είδους ενεργειών. Το “βυθίσατε το Χόρα” που έχει ακουστεί στο ελληνικό κοινοβούλιο μας ,συχνά πυκνά επανέρχεται ως θέση και άποψη. Αλλά και τότε το Χόρα δεν βυθίστηκε.
Όχι μόνο σήμερα λόγω της κρίσης, πάντα το να πάρει μια χώρα την απόφαση να “πατήσει το κουμπί” είναι μια δύσκολη απόφαση. Στο παρελθόν ,από το 1974 και μετά ,υπήρξαν πολλές περιπτώσεις που αυτό το “πάτημα” υπήρξε ως επιλογή .Ποτέ δεν προκρίθηκε ως λύση. Και είναι επίσης αλήθεια ότι η επόμενη φορά που έπεφτε στο τραπέζι ήταν απείρως δυσκολότερη από την προηγούμενη. Στην πραγματικότητα ήταν μια επιλογή που θα έπρεπε να είχε γίνει δράση το 1974 και να κόψει κάθε διάθεση των Τούρκων για “βόλτες” στο Αιγαίο. Μετά τα πράγματα οδηγήθηκαν σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση.
Θα αναρωτηθούν όσοι με αγανάκτηση αντιμετωπίζουν την τουρκική υπεροψία τι να κάνουμε . Να καθόμαστε και να τους κοιτάμε ; Να τους ανεχόμαστε ; Να παριστάνουμε ότι τίποτα δεν συμβαίνει ; Η απάντηση σ΄ όλα αυτά είναι να σοβαρευτούμε και να δουλέψουμε γρήγορα και αποτελεσματικά ώστε να δημιουργηθεί τέτοιο περιβάλλον στο Αιγαίο που οι “βόλτες” δεν θα είναι εφικτές. Και πάντως δεν θα είναι χωρίς μεγάλο ρίσκο για όποιον τις επιχειρεί.
•θα έκαναν ότι κάνουν με υπεροψία οι Τούρκοι ,αν στο Αιγαίο υπήρχαν τέσσερις και όχι ένας ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ ; Όχι φυσικά . Και αυτό κάνει ακόμη πιο ακατανόητο τον σχεδόν αδιάφορο τρόπο με τον οποίο οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών και ειδικά η σημερινή αντιμετωπίζουν το θέμα των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά. Η απλή έκφραση αισιοδοξίας δεν είναι αρκετή για να λυθούν τα προβλήματα και να παραλάβουμε τα υποβρύχια. Πριν το 2015 τουλάχιστον που οι Τούρκοι έχουν προγραμματίσει να παραλάβουν το πρώτο δικό τους 214.
Εδώ φθάσαμε να ...χτυπάμε τις καμπάνες επειδή θα αντικαταστήσουμε μπαταρίες στα παλιά υποβρύχια 209 θα πείτε.

•θα τολμούσαν να κάνουν βόλτες αν έβρισκαν σταθερά απέναντί τους ισχυρές ναυτικές δυνάμεις όπως συνέβη και τις ημέρες της άσκησης Ντενίς Γκορντού;
Κι αυτό προϋποθέτει “συμμάζεμα” του Στόλου, με τεχνική υποστήριξη και προμήθεια ανταλλακτικών χωρίς άλλες καθυστερήσεις και δικαιολογίες.
•θα ήταν πολύ πιο προσεκτικοί σ΄ όλες τις κινήσεις τους αν ήξεραν ότι τα υπερσύγχρονα άρματα μάχης Leopard ήταν όλα οπλισμένα με πυρομαχικά που μπορούν να διαλύσουν τα δικά τους άρματα μάχης ,ακόμη και τα εκσυγχρονισμένα από το Ισραήλ Sabra ;
•θα ήταν τόσο άνετοι αν γνώριζαν ότι οι S 300 στην Κρήτη δεν αποτελούν μέρος ενός ...ντεκόρ ,αλλά λειτουργούν στο 100 % ; Γιατί καθυστερούμε ακόμη και την εκπαιδευτική βολή ;
Πολλά τα θα και τα ερωτήματα που λογικά η κυβέρνηση έπρεπε να έχει ήδη λυμμένα . Δεν το έκανε και δεν δείχνει και διατεθειμένη να το πράξει. Αυτό είναι το χειρότερο.
Οι Τούρκοι ,το ΄χουμε ξαναγράψει , είναι “σιγουρατζήδες” . Δεν ρισκάρουν ποτέ ,ούτε για το ελάχιστο κόστος που μπορούν να υποστούν. Όσες φορές κινήθηκαν εναντίον μας είχαν εξασφαλίσει από πολλές πλευρές ότι θα δράσουν ανενόχλητοι. Θέλουν να μας βρουν τελείως ξεχαρφαλωμένους και οι προκλήσεις τους έχουν και το στοιχείο της “δοκιμής”. Όσο διαπιστώνουν ότι εδώ υπάρχει αντίσταση και οργανωμένο σύστημα άμυνας δεν θα τολμήσουν να κλιμακώσουν . Ας μην τους υπερεκτιμούμε και ας μην τους φοβόμαστε.
Όμως δεν πρέπει από την άλλη να υποτιμήσουμε και την αδιαφορία με την οποία οι πολιτικοί μας δείχνουν να αντιμετωπίζουν την τουρκική επιθετικότητα . Όλα όσα προαναφέραμε δεν θα έχουν καμία απολύτως αξία αν η κυβέρνηση δεν ασχοληθεί με ανησυχία και σοβαρότητα με το ζήτημα της τουρκικής επιθετικότητας. Καλές οι επισκέψεις και τα πάρε δώθε , καλές και οι φωτογραφίες με τις χειραψίες. Αλλά κανείς απ΄ όσους χαιρετάμε δεν θα έρθει να ...μας σώσει όπως πολλοί ελπίζουν και διαδίδουν. Μόνοι μας θα βρεθούμε στην δύσκολη ώρα και γι΄ αυτό η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να είναι έτοιμη για να αντιμετωπίσει όλα τα ενδεχόμενα. Αν σχεδιάσει και χαράξει εμφανείς κόκκινες γραμμές, αν έχει προετοιμάσει όπως πρέπει -σε συνεργασία με την στρατιωτική ηγεσία- την άμυνα της χώρας είναι βέβαιο ότι οι πιθανότητες να βρεθεί αντιμέτωπη με μια απρόβλεπτη και δύσκολη ελληνοτουρκική κρίση θα μειωθούν σημαντικά ,αν δεν εξαλειφθούν. Όσο αντιμετωπίζει τις Ένοπλες Δυνάμεις με αδιαφορία και όσο πιστεύει τους ανιστόρητους κυβερνητικούς παράγοντες του ...δόγματος “δεν θα γίνει τίποτα με την Τουρκία” κινδυνεύει να χρεωθεί μία ακόμη ήττα ,πολύ χειρότερη από εκείνη που υπέστη ο κ.Σημιτης το 1996. Κι αν εκείνος ...χρύσωσε το χάπι και τον ξαναψήφισαν , με την φούσκα του χρηματιστηρίου και την Ολυμπιάδα υπερπαραγωγή, ο κ.Σαμαράς -που θεωρειται και “εθνικιστής”- δεν έχει να δώσει τίποτα. Και δεν είναι κι αυτό το ζητούμενο βέβαια. Αυτό που ενδιαφέρει είναι το συμφέρον της χώρας κι όχι η επόμενη δημοσκόπηση. Αυτό όλοι πρέπει να το καταλάβουν.

onalert.gr 

H Αθάνατη Ελληνική ψυχή …

Tου Π. Λιβανίδη
H σημαντική γεωπολιτική θέση που κατέχει η πατρογονική γη των Ελλήνων, αλλά και ο πολιτισμός που ανέπτυξαν και αναπτύσσουν διαχρονικά , ήταν οι αιτίες που πολλοί ξένοι λαοί θέλησαν και συνεχίζουν θέλουν να κατακτήσουν την Ελληνική γη και τη θάλασσα , να υποτάξουν και να αφελληνίσουν τους κατοίκους της.
Οι Έλληνες από τους χρόνους της αρχαιότητος μέχρι σήμερα αναγκάζονται να μάχονται άνισα , αλλά ηρωικά με πολύ ισχυρότερους επίδοξους κατακτητές προκειμένου να διατηρήσουν την ελευθερία τους , τις κοινωνικές τους αξίες , αλλά και την εθνική τους ταυτότητα.
Μέσα από αυτούς τους αγώνες ελευθερίας οι Έλληνες έγραψαν χρυσές σελίδες ηρωισμού στην ιστορία της ανθρωπότητος,κατατροπώνοντας επίδοξους κατακτητές που διέθεταν μεγάλη υπεροπλία.
Τα πανίσχυρα όπλα που είχαν πάντα στην κατοχή τους οι Έλληνες και τους καθιστούσαν στο τέλος νικητές ήταν το υψηλό ηθικό , η μεγάλη τους πίστη στις ηθικές αξίες και το ακατανίκητο αίσθημα της εθνικής τους ταυτότητας.
Ήταν η Ελληνική ψυχή.
Γιατί και τα καλύτερα όπλα να διαθέτεις εάν δεν έχεις ψυχή και θέληση να πολεμήσεις δεν πρόκειται ποτέ να νικήσεις.

ΣΥΡΙΑ: ΠΟΣΟ ΠΙΘΑΝΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ

Της Χριστίνας Σ. Φλάσκου*

Η "Αραβική Άνοιξη", που ως αίτια είχε τη φτώχεια, τη διαφθορά των αυταρχικών καθεστώτων και την καταπίεση των Αραβικών λαών της Βορείου Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, απελευθέρωσε αντιμαχόμενες εθνοθρησκευτικές και όχι μόνο ομάδες για τη διεκδίκηση της εξουσίας, με απρόβλεπτες γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή. Ταυτόχρονα, ανέδειξε νέα τόξα επιρροής, όπως αυτό των υπερσυντηρητικών Σουνιτών, των Σαλαφιστών, από τον Περσικό κόλπο μέχρι και τη Βόρεια Αφρική, αλλά και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, που ανέλαβε την εξουσία στην Αίγυπτο, επιτείνοντας ακόμη περισσότερο την αβεβαιότητα και την αστάθεια στο περιφερειακό, αλλά και στο παγκόσμιο σκηνικό.

Επιπρόσθετα, τα τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου, που πρόσφατα ανακαλύφθηκαν στην Ανατολική Μεσόγειο (Ισραήλ, Συρία, Κύπρος), αύξησαν τον γεωπολιτικό, γεωστρατηγικό και γεωοικονομικό ανταγωνισμό τόσο των περιφερειακών δυνάμεων (Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Ιράν), όσο και των μεγάλων δυνάμεων (ΗΠΑ, Ε.Ε, Ρωσία, Κίνα) για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών, αλλά και των οδών μεταφοράς του φυσικού αερίου.

"Η Αφροδίτη ήταν γυμνή". Ένα άρθρο που λέει αλήθειες για την Κύπρο

Της Κύρας Αδάμ*
Το ρέκβιεμ της κυπριακής δημοκρατίας φέρει την υπογραφή του προέδρου της Νίκου Αναστασιάδη και τη σιωπηλή συγκατάθεση των υπόλοιπων κομμάτων.
Την Κυριακή τα ξημερώματα οι 16 χώρες-μέλη της ΟΝΕ(συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) καταδίκασαν σε χρεοκοπία και άμεσο οικονομικό θάνατο το 17ο μέλος του «κλαμπ», δηλαδή την Κύπρο.
Από σήμερα η Κύπρος αποτελεί πλέον μια «μικρή κουκίδα» στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, με το χρυσοφόρο «οικόπεδο της Αφροδίτης» ή οικόπεδο 12 των υδρογονανθράκων να ατενίζει με πικρία την ομογάλακτη Νήσο της Αφροδίτης.
Η απόφαση-καρμανιόλα του Eurogroup άλλαξε μονομιάς και το γεωπολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έχει κινηθεί η Λευκωσία επί 40 και πλέον έτη. Η «υπόγεια» βεβαιότητα ότι η Μόσχα είναι στο πλευρό της Κύπρου δεν υπάρχει πλέον. Η ρωσική κυβέρνηση έδειξε περίπου εχθρικό πρόσωπο στη δοκιμαζόμενη οικονομικώς Κύπρο, δεν πρόσφερε καμιά υπολογίσιμη βοήθεια και -το κυριότερο- απέστρεψε το πρόσωπο της από τις πιθανότητες ουσιαστικής εμπλοκής της στην υπόθεση επενδύσεων για την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων στην κυπριακή ΑΟΖ. Επιπροσθέτως, η Μόσχα έδειξε πρόθυμη να ανοίξει την πίσω πόρτα στην Τουρκία και στις αιτιάσεις της επί των κυπριακών υδρογονανθράκων.

Ποιος θα σταματήσει της γεωπολιτική μας "εξαφάνιση"; Ελλάδα-Κύπρος, "μαύρη τρύπα" στο χάρτη

Του ΠΑΡΙ ΚΑΡΒΟΥΝΟΠΟΥΛΟΥ


Μετά την οικονομική καταστροφή η γεωπολιτική απομόνωση; Ελλάδα και Κύπρος γνώρισαν το πρώτο -ειδικά η Κύπρος πολύ απότομα- και είναι κάτι παραπάνω από πιθανό ότι κινδυνεύουν από το δεύτερο. Το χειρότερο; Οι ηγεσίες τους δείχνουν είτε να μην το έχουν καταλάβει -απίθανο;- είτε αδύναμες να αντιδράσουν.

Ο χάρτης της περιοχής σ΄ ότι έχει να κάνει με το γεωπολιτικό-ενεργειακό παιχνίδι στην περιοχή μας μοιάζει να έχει μια “μαύρη τρύπα” μέσα στην οποία ενδέχεται να “χαθούν” Ελλάδα-Κύπρος.

Όσα μέχρι πριν από 10 ημέρες έμοιαζαν δεδομένα  άλλαξαν σε λίγες ώρες. Το Ισραήλ επιστρέφει στον “άξονα” με την Τουρκία,κατόπιν αμερικανικής παρότρυνσης. Και όσο κι θέλει να διατηρήσει ενεργό τον ελληνοϊσραηλινό “άξονα” στον οποίο πολλοί στην Ελλάδα “πόνταραν” τα πάντα, είναι βέβαιο ότι δεν θα έχει πολλές επιλογές με την Τουρκία να πιέζει διαρκώς. Γιατί αυτό που πραγματικά “καίει” την Τουρκία είναι να μπει δυνατά στο ενεργειακό παιχνίδι της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Από το οποίο μέχρι πρόσφατα έμοιαζε αποκλεισμένη.

Τα "απρόθυμα" ραντεβού της Ελλάδας στα οποία ποτέ η Ρωσία δεν έρχεται! Αλήθειες και μύθοι

Του ΠΑΡΙ ΚΑΡΒΟΥΝΟΠΟΥΛΟΥ

Το “ξανθό γένος”, η “κόκκινη αρκούδα” πιο παλιά δεν ήρθε πάλι στο πάντα απρόθυμο ραντεβού που της κλείνουμε. Η συζήτηση για την απροθυμία της Ρωσίας να εμπλακεί στην υπόθεση της δραματικής κρίσης στην Κύπρο, ήταν πολύ έντονη τις τελευταίες ημέρες και απέδειξε για άλλη μια φορά ότι παρασυρόμαστε εύκολα σε εκτιμήσεις εύκολες...

που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Ακόμη και για πράγματα που έχουμε ξαναζήσει, πάθαμε απ΄ αυτά αλλά δεν μάθαμε.

Τα τελευταία χρόνια διαβάζουμε και ακούμε τις αναλύσεις διαφόρων -αρκετοί γραφικοί- για την αμέριστη συμπαράσταση που θα πρέπει να αναμένει η Ελλάδα από τους ομόθρησκους Ρώσους. Υποστήριξη που θα πρέπει να μας κάνει ατρόμητους. Κάποιοι από τους αναλυτές είχαν βέβαια και κίνητρα ...επιχειρηματικά αφού το αφήγημα της καθόδου του ρωσικού στόλου στο Αιγαίο,ο οποίος θα κατατρόπωνε τους Τούρκους άφηνε πολλά ...παραθυράκια για δουλειές. Προς το παρόν βέβαια η Μόσχα προσπαθεί να πουλήσει S 400 στην Τουρκία, όπως οι “φίλοι” μας οι Γερμανοί πούλησαν έξι υποβρύχια τύπου ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ.

Με "ποιον θα πάει" η Ελλάδα στον πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ευρώπη;

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς γνώστης των “μυστικών της οικονομίας” ,ούτε να έχει πτυχία από τα ακριβά πανεπιστή
μια τα οποία έχουν τελειώσει όλοι αυτοί οι τροϊκανοί που μπήκαν βίαια στην ζωή μας για να καταλάβεις ότι οι αποφάσεις που λαμβάνουν είναι ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ. 
Το καταλάβαμε για τα καλά εδώ στην Ελλάδα όταν μας επέβαλαν “τελικές λύσεις” που η ανακοίνωσή τους έμοιαζαν με ανάγνωση θανατικής καταδίκης. Και το ζούμε τα τελευταία 24ωρα στην Κύπρο όπου η απόφαση του Eurogroup -δηλαδή της Γερμανίας για να μην κρυβόμαστε- έχει προκαλέσει παγκόσμιο πανικό!

Στη Δύση και με όλους

Πολλές συζητήσεις γίνονται αυτή την περίοδο για το ποιος πρέπει να είναι ο γεωπολιτικός προσανατολισμός της χώρας. Κάποιοι θεωρούν πως η Ελλάδα «πρέπει να πάει με τους Αμερικανούς ενάντια στους Γερμανούς».
Αλλοι πιστεύουν ότι πρέπει να τελειώσει το παλαιοκαραμανλικό δόγμα, που αποτυπώθηκε στη φράση «ανήκομεν εις την Δύσιν» και δείχνουν προς την πλευρά της Μόσχας. Υπάρχουν ακόμη όσοι θέλουν μια πιο σφικτή στρατηγική σχέση με το Ισραήλ. Είναι λογικό να «ψαχνόμαστε» μέσα σε αυτές τις πρωτόγνωρες συνθήκες κρίσης. Θα χρειασθούν μεγάλη ψυχραιμία, σύνεση και σωστοί υπολογισμοί για να χαράξουμε την πρέπουσα πορεία που θα διασφαλίσει τα οικονομικά συμφέροντά μας, αλλά και την εθνική ασφάλεια της χώρας.
Η Ελλάδα της μεταπολίτευσης αγκυροβόλησε στη Δύση, και ειδικότερα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, γιατί τη χρειαζόταν σαν σημείο αναφοράς και δίχτυ ασφαλείας. Το δόγμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή ισχύει ακόμη, αλλά ταυτόχρονα ισχύει και η πάγια άποψή του πως πρέπει η χώρα να έχει στενές σχέσεις και με άλλους ισχυρούς πυλώνες του διεθνούς συστήματος. Προφανώς και το μεγαλύτερο μέρος των συμφερόντων μας εξαρτάται από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

ΑΟΖ: ΡΗΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΚΟΙΝΩΣΗ ΥΠΕΞ ΠΡΟΣ ΟΗΕ

Τα τέσσερα σημεία αναφορικά με την ελληνική υφαλοκρηπίδα

 Τέσσερα είναι τα βασικά σημεία της ρηματικής διακοίνωσης του ΥΠΕΞ που απεύθυνε προς τον ΟΗΕ, ενόψει των τουρκικών ερευνών μέρος των οποίων έχει ανακοινωθεί ότι θα γίνουν εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας όπως αναφέρει η εφημερίδα "το ΒΗΜΑ". Πιο συγκεκριμένα τα τέσσερα αυτά σημεία είναι:
Ειδικότερα, τα βασικά σημεία της ρηματικής διακοίνωσης είναι τα εξής:
1. Η Ελλάδα τονίζει ότι «όλα τα ελληνικά νησιά, συμπεριλαμβανομένης της Ρόδου και του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελορίζου απολαμβάνουν, πέραν της αιγιαλίτιδας ζώνης τους, θαλάσσιες ζώνες όπως κάθε άλλη εδαφική περιοχή».  Αυτό θεμελιώνεται στο άρθρο 121(2) της Σύμβασης του 1982 και στη διεθνή νομολογία.
2. Επομένως, ο ισχυρισμός της Τουρκίας ότι οι περιοχές που καθορίζονται στις αποφάσεις του υπουργικού συμβουλίου που δημοσιεύθηκαν στις 27 Απριλίου 2012 «βρίσκονται πλήρως εντός της τουρκικής υφαλοκρηπίδας» είναι «απολύτως αστήρικτες».

Τζαμί στην Αθήνα: Τι κρύβει η τουρκική προθυμία για χρηματοδότηση

Της Χριστίνας Σ. Φλάσκου*   

Ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ασκώντας για ακόμη μια φορά παρεμβατική εξωτερική πολιτική προωθεί, μέσα από την πρόταση για χρηματοδότηση κατασκευής τζαμιού στην Αθήνα, τα νέο-οθωμανικά σχέδια της Τουρκίας. Η διττής σημασίας πρότασή  του, όμως, χρήζει ιδιαίτερης προσοχής και μελέτης καθώς η προσπάθεια για αύξηση της τουρκικής επιρροής στην Ελλάδα ενδέχεται να ενέχει σοβαρούς κινδύνους για την τελευταία.

Το συγκεκριμένο ενδιαφέρον που δείχνει η Τουρκία για την ύπαρξη μουσουλμανικών λατρευτικών χώρων στην Ελλάδα, της προσδίδει την εικόνα μιας χώρας που βασικό μέλημά της έχει να εντάξει κάτω από τον μανδύα προστασίας της το μουσουλμανικό στοιχείο. Εκτός από αυτό, ενισχύει και την εικόνα του Ερντογάν στο εσωτερικό της Τουρκίας, γεγονός που ευνοείται άλλωστε και από την τεράστια προβολή του θέματος από τα τουρκικά media.

ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΟΖ, ΜΕΣΩ ΑΡΑΒΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ, ΑΝΑΒΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ

Της Χριστίνας Σ. Φλάσκου*

Τον τελευταίο καιρό παρατηρείται μια έντονη προσπάθεια εκ μέρους της Τουρκίας για σύσφιξη των σχέσεων με Αραβικές χώρες όπως π.χ. η Λιβύη και η Αίγυπτος ̇ χώρες που κατά συμπτωματικό τρόπο παίζουν σημαντικό ρόλο για την οριοθέτηση και της ελληνικής ΑΟΖ.

Η διαφαινόμενη βελτίωση των τουρκο-αιγυπτιακών σχέσεων με την ενίσχυση της συνεργασίας στον οικονομικό, στρατιωτικό, τουριστικό τομέα έχουν οδηγήσει και σε αντίστοιχες δηλώσεις, συμβολικές του καλού κλίματος που επικρατεί. Μια τέτοιου είδους δήλωση είναι και εκείνη του Τούρκου Πρέσβη στο Κάιρο, Huseyin Avni Botsali, ο οποίος υποστήριξε ότι «η Τουρκία και η Αίγυπτος δεν ήταν "αντίπαλες" χώρες αλλά "εταίροι" στη Μεσανατολική πολιτική»[1].

ΑΟΖ και …φοβίες «ραγιάδων»

του Απόστολου Παπαπαρίση προέδρου της ΕΑΑΣ Λάρισας

Χάρη στις συνεχείς, άοκνες και ανιδιοτελείς προσπάθειες Ελλήνων, όπως αυτές του στρατηγικού αναλυτή κ. Νίκου Λυγερού, μέσω αρθρογραφίας και συνεντεύξεων σε τηλεόραση και ραδιόφωνο, ίσως να υπάρχουν πλέον ελάχιστοι Έλληνες που να μην αναγνωρίζουν τα αρχικά AOZ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη). Η κυβέρνηση επιτέλους φαίνεται να είναι κοντά σε μια απόφαση για την ανακήρυξη της Ελληνικής ΑΟΖ, που θα είναι συγχρόνως και Ευρωπαϊκή. Ευτυχώς τα περισσότερα κόμματα έχουν αντιληφθεί ότι η ΑΟΖ δεν προσφέρεται ως θέμα κομματικής αντιπαράθεσης και ορθώς το αντιμετωπίζουν έτσι. Οι ερωτήσεις - φοβίες (καλοπροαίρετες ή όχι) που θέτουν μερικοί μεμονωμένοι Έλληνες (κυρίως αριστερής προέλευσης), αλλά και κάποιοι διπλωμάτες του Υπουργείου Εξωτερικών (όπως προκύπτει από δημοσιεύματα), είναι:

Η τελική φάση της θέσπισης της ΑΟΖ του Νίκου Λυγερού

Τώρα που φτάσαμε επιτέλους στην τελική φάση της θέσπισης της ελληνικής ΑΟΖ, έχουμε διάφορους, για διάφορους λόγους, που προσπαθούν να καθυστερήσουν την όλη διαδικασία χρησιμοποιώντας επιχειρήματα που δεν ακυρώνουν επίσημα την όλη προσπάθεια, αφού λένε ότι πρέπει να γίνει, αλλά μας εξηγούν ότι δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι για να υλοποιήσουμε αυτό το όραμα. Έχει ενδιαφέρον αυτή η προσέγγιση με την έννοια του παράλογου, αφού η ΑΟΖ υπάρχει επίσημα από το 1982 με το Δίκαιο της Θάλασσας και τον κυρωτικό νόμο του 1995 που ψηφίσαμε στη Βουλή των Ελλήνων. Περισσότερο από τριάντα χρόνια μετά την αρχή έχουμε, λοιπόν, άτομα που ακόμα αναρωτιούνται αν είναι η κατάλληλη στιγμή για να θεσπίσουμε την ελληνική ΑΟΖ.

"Η γεωστρατηγική της ΑΟΖ"

Γράφει ο Νίκος Λυγερός
Όταν η Τουρκία δηλώνει ότι θα ανακηρύξει και αυτή ΑΟΖ, έχουμε τους δικούς μας φοβικούς που αναρωτιούνται τι θα κάνουμε. Το γελοίο του ερωτήματος προέρχεται από την απλή απάντηση που δίνει όχι η Ελλάδα, αλλά το ίδιο Δίκαιο της Θάλασσας.

Ανακήρυξη μπορεί να γίνει από ένα κράτος, το οποίο έχει υπογράψει το Δίκαιο της Θάλασσας. Κατά συνέπεια αν η Τουρκία θέλει όντως να θεσπίσει την ΑΟΖ της και είναι όντως δικαίωμά της, και μάλιστα μονομερώς, όπως το προβλέπει η διαδικασία, πρέπει πρώτα να υπογράψει το Δίκαιο της Θάλασσας και πιο συγκεκριμένα να κάνει προσάρτηση σε αυτό, αν θέλει να διεκδικήσει οτιδήποτε στο ΔΔΔ.

Αυτή η κίνηση όχι μόνο δεν θα προκαλέσει κανένα Casus Belli από την Ελλάδα, αλλά θα είμαστε και ευχαριστημένοι, διότι θα είναι μια έμμεση δικαίωση των θέσεων μας. Αυτή λοιπόν η φοβία δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Από την άλλη πλευρά όταν η Τουρκία δηλώνει οικόπεδα το 2009 και ξανά το 2012, κανένας δεν αναρωτιέται με ποιο δικαίωμα καταπατά τη δική μας θεωρητική ΑΟΖ. Και η απάντηση είναι πολύ απλή.