NYT: Η ολιγαρχία εμποδίζει την ανάπτυξη στην Ελλάδα

Στις σχέσεις πλούσιων οικογενειών με πολιτικούς και μέσα ενημέρωσης εστιάζουν οι New York Times, επισημαίνοντας πως η Ελλάδα κυριαρχεί ως προς τη διαφθορά

Επιλέγοντας να παρουσιάσουν την υπόθεση του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, δημοσίευμα των New York Times εστιάζει........
στον ρόλο που διαδραματίζουν μία χούφτα πλούσιων οικογενειών, πολιτικοί και μέσα μαζικής ενημέρωσης που συνθέτουν την ελληνική δομή εξουσίας.

Αυτός ο παράγοντας, όπως σημειώνεται, συχνά παραβλέπεται σε μία χώρα που συνθλίβεται από τη λιτότητα τα τελευταία χρόνια και παρουσιάζει ποσοστό ανεργίας της τάξεως του 25%.

"Αυξάνονται οι μέσοι Έλληνες που αγανακτούν με μια ολιγαρχία που, σύμφωνα με τους επικριτές, προΐσταται μιας αδιαφανούς, κλειστής οικονομίας, που λειτουργεί με την εικονική ατιμωρησία", σημειώνεται.

Την Ελλάδα κυβερνά μια διεφθαρμένη κλίκα

Του Κώστα Βαξεβάνη

Το να σε συλλαμβάνουν 50 άντρες της Κρατικής Ασφάλειας,του ειδικού τμήματος της ελληνικής Αστυνομίας που έχει την ευθύνη για την προστασία του Πολιτεύματος, είναι αναμφίβολα μία εμπειρία. Το να σε αγκαλιάζουν και να σε φιλάνε όμως αυτοί οι οποίοι ήρθαν για να σε συλλάβουν, δηλώνοντας πως είναι μαζί σου, είναι μια έκπληξη. ...


Όταν ως ερευνητική ομάδα του περιοδικού HOT DOC, πήραμε την απόφαση να δώσουμε στη δημοσιότητα τα ονόματα της «Λίστας Λαγκάρντ», ξέραμε πως αρχίζει μια περιπέτεια. Η λίστα αυτή η οποία είχε παραδοθεί από τον υπάλληλο της Ελβετικής Τράπεζας HSBC, στην τότε υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας Κριστίν Λαγκάρντ, περιείχε τα ονόματα χιλιάδων καταθετών, για την πλειοψηφία των οποίων ήταν εμφανές πως τα έσοδα δεν ήταν φορολογημένα ή νόμιμα.

Με τη λίστα αυτή, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία και Γερμανία, κατάφεραν να εντοπίσουν τους φοροφυγάδες και να εξασφαλίσουν έσοδα. Όχι όμως η Ελλάδα. Ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου, -ο οποίος προφασιζόταν ότι αναζητά εναγωνίως χρήματα για την ελληνική κρίση- πήρε τη λίστα, έκανε ένα αντίγραφο σε CD το οποίο όμως κάπου παράπεσε και δεν αξιοποιήθηκε.

Συμπεριφέρθηκε περίπου σε αυτό το CD-ντοκουμέντο όπως σε όλα τα μουσικά CD στο σπίτι του. Στη συνέχεια αυτή η λίστα πέρασε σε μερικούς κρατικούς υπαλλήλους και τον επόμενο υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος την πήρε σε μορφή usb, αλλά δεν θυμήθηκε και αυτός τι ακριβώς την έκανε. Όλα αυτά δεν είναι σενάρια κωμωδίας αλλά όσα κατέθεσαν επισήμως στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής.

Η προϊούσα κατάρρευση και η απειλή για την εθνική άμυνα και ασφάλεια

Η δεύτερη κai τελική φάση του πολιτικού συστήματος που δομήθηκε από το 1974 και μετά είναι γεγονός και όσο και αν το κόμμα που όπως όλα καταδεικνύουν θα κλείσει πρώτο αυτό τον κύκλο του είναι το ΠΑΣΟΚ, αυτό δεν σημαίνει ότι η ΝΔ διάγει περίοσο εσωκομματικής ηρεμίας ή μπορεί να ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία.
Όλα αυτά ενώ η χώρα αντιμετωπίζει μια συνεχώς διογκούμενη απειλή στην εξωτερική της ασφάλεια: Όποιος πστεύει ότι η Τουρκία "θα κάτσει φρόνιμα" ή "Δεν θα της επιτρέψουν οι ΗΠΑ να εκμεταλλευθεί την ελληνική κατάρρευση" κοιμάται βαθιά, αλλά θα ξυπνήσει απότοτμα από τον ήχο των τουρκικών F-35 επάνω από την πρωτεύουσα. Με ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα που μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτό της Γαλλίας ή της Ρωσίας (κατά κεφαλή δαπάνη για την άμυνα), απλά περιμένουν την κατάλληλη στιγμή.
Και βέβαια η ελληνική πολιτική ελίτ θα ευθύνεται 100% για το αποτέλεσμα της απαξίωσης της άμυνας της χώρας, πέρα από τς πομφόλυγες του τύπου "Μειώνουμε τις δαπάνες  για την άμυνα ή τις  εξορθολογίζουμε, αλλά δεν μειώνουμε την μαχητική ισχύ".
Το κυβερνητικό κόμμα κυριολεκτικά βράζει στο εσωτερικό του και ανά πάσα στιγμή μεγάλα κομμάτια του μπορούν να αποσπαστούν κα τα αποτελέσουν την πρώτη ύλη είτε για νέους κομματικούς σχηματισμούς είτε για ενίσχυση των νυν, τους Ανεξάρτητους Έλληνες και τον Λαϊκό Σύνδεσμο-Χρυσή Αυγή.
Η θρυαλλίδα που θα πυροδοτήσει τις εξελίξεις έχει ήδη ανάψει: Το τραγικό για την κυβέρνηση, αποτέλεσμα της ψηφοφορίας για τις αποκρατικοποιήσεις με την απόρριψη δύο εκ των πέντε άρθρων και την οριακή επικράτηση στα λοιπά, δείχνει ότι η κυβερνητική ομάδα μπορεί να διαλυθεί χωρίς ιδιαίτερη πίεση. 
Το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα έχει τελειώσει αλλά δεν θα πρέπει να συγχέουμε την διάλυση του ΠΑΣΟΚ με την ψήφιση των μέτρων. Όλα τα κομμάτια του που θελουν να αποχωρήσουν (ομάδες Χρυσοχοΐδη και Λοβέρδου) αποτελούνται από "ηρακλειδείς του Μνημονίου" οπότε οι λόγοι της αποχώρησής τους δεν εδράζονται σε αντιρρήσεις επί της ακολουθούμενης κεντρικής πολιτικής γραμμής του Βενιζέλου, όπως π.χ. συμβαίνει στη ΝΔ με τους αντιδρώντες βουλευτές του κόμματος, αλλά σε εσωκομματικά αίτια και αντιδικία με τον Ε.Βενιζέλο.

Δύο λίστες, μια αρχή

Όταν το κράτος, επί υπουργίας Χρυσοχοΐδη, άρχισε να δημοσιοποιεί ονόματα και φωτογραφίες εκδιδόμενων μεταναστριών που είχε αποδειχτεί ότι φέρουν τον ιό του HIV, θεώρησα πως επρόκειτο για πράξη ειδεχθή. Μάλιστα, κατέβαλα κάθε προσπάθεια να πολεμήσω με όλες μου τις δυνάμεις τη δημοσιοποίηση εκείνης της λίστας (με καταγγελία του γεγονότος στα διεθνή ΜΜΕ). Το επιχείρημα ότι η εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος επικρατεί επί του δικαιώματος των συγκεκριμένων γυναικών στον μη διασυρμό μέσω Διαδικτύου με έφερε στα πρόθυρα της απόγνωσης.
Από την άλλη μεριά, όταν το «Hot Doc» του Κώστα Βαξεβάνη δημοσιοποίησε τη λίστα Λαγκάρντ, επικαλούμενο την εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος(το οποίο, σύμφωνα με το περιοδικό, επικρατεί επί του δικαιώματος των συμπολιτών μας που περιλαμβάνονται στη λίστα αυτή), χειροκρότησα κι έσπευσα να δηλώσω τη συμπαράστασή μου στον δημοσιογράφο αμέσως μετά τη διώξή του.
Το ερώτημα λοιπόν τίθεται: πώς στη μία περίπτωση (εκείνη της λίστας Λαγκάρντ) κρίνω ότι το δημόσιο συμφέρον (που απαιτεί δημοσιοποίηση) κυριαρχεί επί του δικαιώματος μιας λίστας ατόμων να μη δημοσιοποιούνται προσωπικά τους δεδομένα, ενώ στην άλλη περίπτωση (εκείνη των ιερόδουλων φορέων του AIDS) κρίνω ότι ισχύει το ακριβώς αντίθετο; Είμαι ανακόλουθος και ασυνεπής; Ή μήπως διαφέρει ουσιαστικά η μία περίπτωση από την άλλη; Για να γράφω αυτό το άρθρο, προφανώς και θεωρώ ότι, πράγματι, οι δύο περιπτώσεις, αν και φαινομενικά όμοιες, διαφέρουν όπως η νύχτα με τη μέρα.

Στη Βουλή η δικογραφία για τη λίστα Λαγκάρντ- Πλήρης δικαίωση του HOTDOC

Στη Βουλή διαβιβάζουν τη δικογραφία για τη λίστα Λαγκάρντ οι οικονομικοί εισαγγελείς, προκειμένου να διερευνηθούν ενδεχόμενες ευθύνες υπουργών.
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι κ. Γρηγόρης Πεπόνης και Σπύρος Μουζακίτης, μετά την έρευνα που διενήργησαν για τη μη αξιοποίηση των στοιχείων με τις καταθέσεις Ελλήνων στην τράπεζα HSBC, κάνουν μια λακωνική αναφορά στο νόμο περί ευθύνης υπουργών και αποστέλλουν, εκτός από τη δικογραφία, ολόκληρη την επίμαχη λίστα.

Εν τω μεταξύ, τον αναδρομικό έλεγχο των λογαριασμών του πρώην υπουργού Γιώργου Βουλγαράκη και της συζύγου του Αικατερίνης Πελέκη ζήτησε η επιτροπή Πόθεν Εσχες της Βουλής, καθώς τα ονόματά τους περιλαμβάνονται στη λίστα Λαγκάρντ.

Η ύπαρξή τους στη λίστα γνωστοποιήθηκε με επιστολή του κ. Πεπόνη προς την Επιτροπή, στην οποία επισυνάπτονταν στοιχεία λογαριασμού από εκτυπωθέν απόσπασμά της.

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, «η Επιτροπή ομόφωνα έδωσε εντολή στους ορκωτούς λογιστές να υποβάλλουν άμεσα επίσημο πόρισμα πραγματοποιώντας τον προβλεπόμενο από το νόμο 4065/2012 αναδρομικό έλεγχο».

«Δεν αντέχω να κοροϊδεύετε τον κόσμο, ας μάθουμε τις 11 αλήθειες»

Επιστολή κοινοποιεί στα ΜΜΕ ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, Ιωάννης Μιχελογιαννάκης, απαριθμώντας έναν κατάλογο με 11 αλήθειες τις οποίες -όπως αναφέρει- πρέπει να πληροφορηθεί ο κόσμος.

1. A.O.Z. δεν υπάρχει σε ακατοίκητο νησί, δεν είναι λοιπόν θέμα εξοικονόμησης πόρων αλλά θέμα εκμετάλλευσης φυσικού πλούτου.
2. H ελάττωση του τζίρου των πολυεθνικών εταιριών έφερε τα ληγμένα και όχι η εξυπηρέτηση του διατροφικού.
3. Τα 72 προαπαιτούμενα επίτηδες δεν τα εφάρμοσαν για να τα εφαρμόσουν με άλλους όρους και μάλιστα τα αύξησαν σε 89.
4. H καθυστέρηση στις λίστες έγινε για να φύγουν τα χρήματα και να μην ελέγχονται τώρα.
5. Το ίδιο έγινε και στην περίπτωση των off shore εταιριών.
6. Τον έλεγχο του παραεμπορίου, όπως για παράδειγμα, τη μη λειτουργία οργάνου ελέγχου καθαρότητας ποτών, την οποία καθυστερούσαν μέχρι να βάλουν στο χέρι το απλό κρασί και την ρακί και τώρα θα εφαρμόσουν τους όποιους ελέγχους.
7. Τον έλεγχο στα κότερα τον σταμάτησαν μέχρι να αλλάξουν το νόμο ιδιοκτησίας και φορολογίας.
8. Ίδιο το «κόλπο» έκαναν και για τα καζίνο

Γιατί το κράτος χελώνα έγινε λαγός στην περίπτωση Βαξεβάνη

Του Νίκου Βγέθη

Πώς μπορεί κάποιος να πείσει το λαό ότι αυτή η λίστα δεν κρύβει λαβράκια, όταν ένας υπουργός την «έχασε», ο υπεύθυνος του ΣΔΟΕ την παρέλαβε αλλά δεν «κατάλαβε» τι θα έπρεπε την κάνει (κοινώς δεν του έδωσαν την πολιτική κάλυψη για να προχωρήσει), ο αντιπρόεδρος την είχε «τυχαία» σε ένα stick που το παρέδωσε για να γλυτώσει τα χειρότερα κι η ράθυμη ελληνική δημόσια διοίκηση κινήθηκε με ταχύτητες φωτός για να συλλάβει αυτόν που την έδωσε στη δημοσιότητα.

Ναι, δεν καταλάβαμε λάθος. Το διακύβευμα είναι μεγάλο. Τεράστιο. Αφορά την ύπαρξη του συστήματος εξουσίας. Την πολιτική διαχείριση, τον αφρό των ελλήνων (κρατικοδίαιτων) αστών, το σάπιο διογκωμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα, τη διαδρομή του μαύρου χρήματος, είτε αυτό νομιμοφανείς είτε από τελείως παράνομες οικονομικές δραστηριότητες.
Ας τα πάρουμε από την αρχή. Υπάρχει κάποια νόμιμη κι επιχειρηματικά εύλογη αιτία να έχει κάποιος έλληνας (ή ελληνική επιχείρηση) καταθέσεις στην Ελβετία το 2007?